8 - Robbie

Otwieram oczy i spoglądam na śpiącą w mych ramionach Renę. Wczorajszy dzień był niesamowity. Wyznała mi miłość. Cmokam ją w czoło i schodzę do kuchni, aby przygotować śniadanko dla niej. Jest dla mnie całym światem.

- Robbie... Zrobiłeś śniadanie, kochanie? - ta mała weganka przytula się do moich pleców akurat, gdy miałem zamiar iść do niej z tacą.

- Specjalnie dla Ciebie. - muskam jej wargi. Lubię to, że jest taka malutka. Przynajmniej mam pretekst, aby złapać ją za pośladki.

- Jesteś cudowny. - całuje mnie w polik i siada przy stole.

Jemy posiłek dyskutując żywo. Od wczoraj nic nie jest takie samo.

- Słońce, chciałbym, abyś zostawiła Ashtona i była tylko ze mną, ale wiem, że to niemożliwe, więc po ślubie usunę się z waszego życia. Tak bardzo mi zależy, że odpuszczę. Odpuszczę, aby Cię chronić, najdroższa. - czule gładzę jej dłoń.

- Nie chcę. Chcę, abyś był obok i zawsze tylko mój. - dotyka dłonią mojej twarzy. - Kocham Cię i zrobię wszystko, abyśmy mogli być razem. - złącza nasze usta w długim pocałunku.

Jestem pewien, że to zrobi. O miłość trzeba walczyć.

Przez następne dni spotykamy się potajemnie. Nigdy nie chciałem, być czyimś kochankiem, ale tylko tak mogę mieć ją blisko.

- Poćwiczysz ze mną przysięgę? - pyta, wlepiając we mnie wzrok.

- Dobrze. - staję naprzeciwko niej. - Ty zacznij.

- Robbie... - wypowiada kolejne słowa, trzymając moją dłoń.

- Reno... - powtarzam formułkę. - I nie opuszczę Cię aż do ślubu. - dodaję od siebie, a dziewczyna parska śmiechem. - No co, dałem Ci takie słowo.

- No tak, ale mylisz mnie. - zakłada ręce na piersi. - Jeszcze raz. - zarządza i z tego razu robi się kolejne dziesięć.

Uwielbiam ją, tę małą wegankę. Wszystko musi być idealnie w jej świecie, więc i to będzie ćwiczyć i ćwiczyć, a pewnie i tak sprzed ołtarza ucieknie.