1 - Rena

- Nie! - protestuje moja matka Ana, widząc kolejny wybór.

- Ale mamo, taka jest śliczna! - odwracam się twarzą do niej.

- Ale nie na twój ślub. - odpiera i pochodzi do mnie.

- A na czyj? - wtrąca się moja siostra Nia.

- No... Po prostu nie dla niej. Nie spodoba się Ashtonowi. - odpowiada i ogląda kolejne sukienki.

- Mamo! To mi ma się podobać! - robię nadąsaną minę, zakładając ręce na piersi.

- Przepraszam, że się wtrącam, ale pani Ano, Rena ma rację. Jeśli będzie się źle czuła w sukni, to ślub nie będzie udany. - Robbie, mój najlepszy przyjaciel staje po mojej stronie.

- Dzięki Robbie. Chociaż Ty mnie rozumiesz. - uśmiecham się do niego i jeszcze raz spoglądam w lustro.

Długa do ziemi, rozkloszowana suknia, z ogromem tiuli, z sercowatym dekoltem, typu księżniczka. Może i jest śliczna, ale też nie do końca mi pasuje.

- Powinnaś wyeksponować nogi. - Picker staje za mną, lekko unosząc dół sukni.

- A Ty zacząć tu pracę. - rzucam ze śmiechem. - Idę przymierzyć następną.

Tym razem do kolan, z folii, w 100% wegańska. Góra koronkowa, plecy wolne, dół rozkloszowany.

Pokazuję się znów im.

Rodzice i Nia koniecznie musieli tu przyjść: matka, bo to pierwszy ślub jej malutkiej córeczki; tata, bo za to płaci; Nia, bo potrzebuje sukni, aby być świadkową. Natomiast Robbie ma dać opinię ze strony męskiej, tak aby spodobała się panu młodemu.

- O nie! - matka podchodzi do mnie i łapie za materiał. - To jest folia! Zbyt wiele widać! Nie! - patrzy na mnie załamana.

Trzecia godzina przymiarek i nadal nic nie wybrałyśmy.

- Mnie tam się podoba. - rzuca Picker, rozsiadając się wygodniej na krześle.

- Ja tu w głowę dostanę! Po co się godziłaś na ten ślub!? Modest, nie Modest, po co!? - tata Kenny podrywa się z miejsca.

- Tego ode mnie wymagają. Tak było w mojej umowie. - odpowiadam spokojnie.

- Jakoś Nii i Calumowi nie kazali! - upiera się przy swoim.

- Jeszcze tato, jeszcze. - Nia kładzie mu rękę na ramieniu. - Tak właściwie, to najpierw stwierdzili, że Ashton weźmie ślub. Podobno większy rozgłos, mniejsza drama. - dodaje i spogląda na mnie. - Zobacz następną.

Znów się przebieram. Podobna do poprzedniej, do kolan, z koronkową górą, wolnymi plecami i tiulami u dołu. Coś typu letnia beza.

- I jak? - pytam, a Robbie macha dłonią i kręci głową na "nie".

- Jest idealna! - mama chwyta mnie za dłoń i obraca. - Będziesz najpiękniejszą panną młodą! - cmoka mnie w polik.

Ojciec zerka na cenę i łapie się za głowę.

- Czemu powiedziałem, że za to zapłacę...? - mruczy pod nosem.

- Ej, za salę i limuzynę płaci Modest. - prostuję sprawę.

Ostatecznie zgadzam się na ich wybór. Teraz tylko dopasować dodatki i można odliczać dni.

---

Witam serdecznie z pociągu do Wrocławia!

Myślę, że to musi być jakaś tradycja - rok temu, gdy jechałam z klasą do Warszawy wystartował blog "A little bit of love will change your life". Dziś w pierwszy dzień wycieczki oficjalnie rozpoczynam FF "I nie opuszczę Cię aż do ślubu". Mam nadzieję, że przypadnie Wam ono do gustu i zostaniecie na dłużej.

XOXO,

Wiki R5er